Hoofdstuk 1 – De eerste golf vergeet je nooit
Interviewer: We zitten hier aan de rand van de duinen, de zee op de achtergrond. Laten we bij het begin beginnen. Weet je nog wanneer je voor het eerst op een surfplank stond?
Surfer: Ja, dat moment staat echt in mijn geheugen gegrift. Ik was een jaar of twaalf en op vakantie met mijn ouders in Frankrijk. We hadden helemaal niks met surfen, het was meer toeval. Er lag een oud foamboard bij een surfschool en ik mocht het een uurtje lenen. Ik weet nog dat ik nauwelijks begreep wat ik aan het doen was, maar dat ene moment dat ik opstond… dat voelde alsof alles even stilviel. Alsof je boven het water zweeft, maar tegelijkertijd compleet aanwezig bent.
Interviewer: Veel mensen proberen het een keer en laten het daarna weer los. Wat maakte dat het jou bleef trekken?
Surfer: Ik denk de combinatie van vrijheid en nederigheid. De zee laat je heel duidelijk weten dat jij niet de baas bent. Je kunt nog zo fit zijn of denken dat je het snapt, maar als de omstandigheden niet kloppen, gebeurt er gewoon niks. Tegelijkertijd, als alles wél samenvalt, voelt het bijna magisch. Dat contrast vond ik verslavend. En eerlijk gezegd: ik was ook gewoon geen teamsporter. Surfen is iets tussen jou en de zee. Dat past bij mij.
Interviewer: Wanneer werd het meer dan een hobby?
Surfer: Dat ging heel geleidelijk. In Nederland surf je natuurlijk niet elke dag perfecte golven, dus ik was veel bezig met wachten. Wachten op swell, op wind, op tijd. In die periodes begon ik me te verdiepen in de sport. Video’s kijken, lezen, analyseren. Op een gegeven moment merkte ik dat mijn hele leven een beetje om die momenten heen werd gebouwd. Werk, relaties, plannen—alles werd flexibel. Niet omdat het moest, maar omdat ik dat wílde.
Hoofdstuk 2 – Leven op het ritme van de zee
Interviewer: Je staat bekend om je rustige stijl, zowel in het water als daarbuiten. Is dat iets wat surfen je heeft geleerd?
Surfer: Absoluut. Surfen dwingt je om te vertragen. Als je ongeduldig bent, maak je verkeerde keuzes. Te vroeg peddelen, de verkeerde golf kiezen, forceren. De zee straft dat meteen af. Door de jaren heen ben ik rustiger geworden, niet alleen op het water maar ook in het dagelijks leven. Ik reageer minder snel, denk meer na. Dat sijpelt overal doorheen.
Interviewer: Hoe ziet een gemiddelde dag eruit als je in Nederland bent?
Surfer: Best normaal eigenlijk. Vroeg opstaan, even checken hoe de zee erbij ligt, dan koffie. Soms ga ik het water in, soms ook niet. Ik werk daarnaast gewoon, al is mijn werk wel flexibel ingericht. Ik heb bewust gekozen voor minder zekerheid en meer vrijheid. Dat is niet altijd makkelijk, maar het voelt wel eerlijk. In de middag vaak nog een wandeling langs de kust. Dat is mijn manier om mijn hoofd leeg te maken.
Interviewer: Je reist veel voor golven. Wat leer je van andere surfplekken en culturen?
Surfer: Dat surfen overal anders wordt beleefd. In sommige landen is het heel competitief, bijna agressief. In andere plekken juist sociaal en ontspannen. Wat ik daarvan leer, is dat er niet één juiste manier is. Je neemt altijd iets mee terug. Soms is dat technisch, soms mentaal. Maar vooral besef je hoe relatief alles is. Die golf die jij vandaag surft, is morgen alweer weg. Dat maakt alles lichter.
Hoofdstuk 3 – Keuzes, offers en twijfel
Interviewer: Aan de buitenkant lijkt het een droomleven. Maar wat zie je niet op foto’s en video’s?
Surfer: De twijfel. De onzekerheid. Het constant afwegen van keuzes. Mensen denken vaak dat je alles laat vallen voor surfen, maar zo simpel is het niet. Je neemt juist extra verantwoordelijkheid, omdat je afwijkt van het standaardpad. Geen vaste structuur betekent dat je die zelf moet creëren. Dat lukt niet altijd even goed.
Interviewer: Heb je momenten gehad waarop je dacht: waar ben ik eigenlijk mee bezig?
Surfer: Zeker. Vooral in periodes zonder goede golven of wanneer dingen financieel spannend werden. Dan kijk je om je heen en zie je mensen met vaste banen, huizen, duidelijkheid. Dan vraag je je af of je niet gewoon had moeten meedoen. Maar elke keer als ik echt eerlijk ben naar mezelf, weet ik dat ik dan iets essentieels zou missen. Niet per se het surfen zelf, maar het gevoel dat ik leef op mijn eigen voorwaarden.
Interviewer: Wat was een van de moeilijkste keuzes die je hebt moeten maken?
Surfer: Relaties op afstand houden. Niet iedereen kan of wil meegaan in een leven dat zo beweegt. Dat doet soms pijn, aan beide kanten. Maar ik heb geleerd dat je niemand helpt door jezelf kleiner te maken dan je bent. Uiteindelijk moet je verantwoordelijkheid nemen voor je eigen richting.
Hoofdstuk 4 – Wat de zee je uiteindelijk leert
Interviewer: Als je één les uit al die jaren surfen zou moeten benoemen, welke zou dat zijn?
Surfer: Dat je niet alles hoeft te controleren. Dat geldt voor golven, maar ook voor het leven. Je kunt voorwaarden scheppen, je kunt voorbereiden, trainen, plannen. Maar het moment zelf laat zich niet afdwingen. Als je dat accepteert, ontstaat er ruimte. Ruimte om te genieten, maar ook om teleurstelling te dragen zonder dat het je breekt.
Interviewer: Wat zou je willen meegeven aan mensen die dromen van een ander leven, maar het spannend vinden om stappen te zetten?
Surfer: Begin klein. Je hoeft niet meteen alles om te gooien. Kijk waar je meer ruimte kunt creëren, meer eerlijkheid naar jezelf. En wees niet bang voor stilte of leegte. Juist daar ontstaat vaak het antwoord. Surfen heeft me geleerd dat wachten geen tijdverspilling is. Het is onderdeel van het proces.
Interviewer: Hoe zie je je toekomst?
Surfer: Minder in termen van plannen, meer in richtingen. Zolang ik dicht bij de zee blijf—letterlijk of figuurlijk—zit ik goed. Misschien geef ik meer door, misschien surf ik minder zelf. Dat is oké. Golven veranderen, en ik verander mee. Zolang ik blijf luisteren, komt het wel goed.